زمان می رفت

            من ماندم؟

                        هوس از هستِ من تا عرش جاری بود،

و شب هم پیش من بیدار می خوابید،

                                و حسرت خنده را از پیکَرَم می چید،

    ...  که من ایسار را از ابر آموزم.

 و اِین تکرار

                در بیباوری جاریست؟

                                           که تو   ،   آغاز پایانی.