دست هایم خفقان گرفته اند

                           در آوارِ اندیشه یی که تو می شود...

   سرَم را در گریبانِ فردا فراموش می کنم،

                                            که از تو هردَم، توَهُمی چون من بر می خیزد

           و باز خفقان می گیرد فردای سر در گریبان من

           و باز توَهُمم می ریزد از فردای لبریز شده یی

                                                               بر دستانم

                در آوارِ اندیشه یی، سر در گریبان فراموشی!