روشنی،

            وقتی از آب برون می آمد،

                             اشک خورشید به من می خندید؟

و من،

         هر لحظه درون قفس سرد تنم،

                             مهر مهمانی چشمان تو را می دیدم

    مهر تو می خندید،

                         اشک های خورشید،

                                                 خند را می بلعید.