وقتی فراموش شده بودم،

                       از ذهنِ خدای فراموش شده یی،

                                          که فراموش کرده بود تو را!

                             تا زیانه های نیستن می رقصیدند...

چگونه به نیستیَم آرامش بخشم،

                           وقتی فراموش گاه خود شده ام

این بار کجایِ خطوطی،

                    که فراموش هم تو را فراموش نمی تواند کرد

                                    ***** 

                اینجا،

                      بعد از تو بودن مُرده است

                یعنی،

                      هر روز بعد از تو عاشورا می شوم