و در آواز بهار

               قاصدک را دیدم

                                 که لبِ طاقچۀ پوچ به فردا می رفت،

دلش از هر چه تمنا خالی.

و درون حَوَسَم

                    باغچه ای پروانه

                                 که در آن رنگ به گمنامی هیچستانست.

دل پُر از وسوسۀ دوری تو

                                تو پُر از وسوسۀ تنهائی.

و درون قفس آزادی،

                هیچ را میدیدم،

                              که به من میخندید؟

و پس از خنده ی او،

              قاصدک در هَوَس فردا مُرد،

                            دلش از هر چه تمنا خالی.