تو را می شناسم،

            لبخندی که بر لبانم شکل فراموش شدن را گرفته است

                                                       فریاد می کشد

                       صدای آنچه را که از گلوی نگفته هایم ، می شنوی

                                                                   تو را صدا می زند

       لبخنده فراموش شده ای که مرا در تکرارهای زمان دفن می کند